Waar het begon
Mijn vrouw verloor haar moeder toen ze zelf nog jong was — te jong om de persoon te verliezen die haar het eerst kende, en het langst. Daar hoort een bijzonder soort verdriet bij: je mist niet alleen die persoon, je mist ook alle jaren die jullie hadden moeten krijgen. De gesprekken die nooit plaatsvonden. Het advies dat je niet meer kunt vragen.
“Je mist niet alleen die persoon — je mist ook alle jaren die jullie hadden moeten krijgen.”
De stille angst
In de jaren daarna merkten we iets stils en beangstigends op. Herinneringen vervagen. Niet in één keer, maar langzaam. De precieze klank van haar stem. De manier waarop ze bepaalde dingen zei. De kleine, gewone details die je nooit opschrijft, omdat je zeker weet dat je ze nooit zult vergeten. En dan reik je er op een dag naar, en is het er niet meer helemaal.
Voor wie na ons komt
En er speelde nog iets. We hebben nu kinderen. Ooit krijgen zij misschien zelf kinderen. Ze dragen haar naam, misschien haar lach, en op een dag vragen ze naar de oma die ze nooit hebben gekend. We wilden hun niet alleen een foto en een paar half onthouden verhalen meegeven. We wilden hun háár geven: hoe ze praatte, waar ze van hield, wat haar tot haarzelf maakte.
Dus begonnen we te schrijven
Dus schreven we het op. Alles. En uit die bladzijden ontstond Still With Me: een dagboek met vragen, gemaakt om de herinnering aan één mens te bewaren — zodat die niet alleen hoeft te leven in het deel van ons dat vergeet.
Wat het schrijven teruggaf
Tijdens het schrijven gebeurde er iets wat we niet hadden verwacht. Door het in woorden te vatten, langzaam, bladzijde voor bladzijde, kreeg het verdriet ergens ruimte. We beloven je niet dat een boek iets geneest; niets doet dat netjes, en wie iets anders beweert, heeft nooit gestaan waar jij nu staat. Maar bij de herinneringen gaan zitten, in plaats van je ertegen schrap te zetten, bleek een eigen, stille troost te geven.
“Een manier van rouwen die minder voelde als haar opnieuw verliezen, en meer als haar dichtbij houden.”
Eén mens, één editie
Elke editie is gewijd aan één verlies — een moeder, een vader, een partner, iemand wiens plek in jouw leven met geen woord te vatten is — want geen twee mensen zijn hetzelfde, en niemand verdient het om een bijzaak te zijn. Binnenin helpen zo'n tachtig zachte vragen je vast te leggen wat je niet wilt verliezen: de details, de verhalen die alleen jij kent, de dingen die je nog wilt zeggen. Er is ruimte voor tranen, en ruimte voor een glimlach tussendoor. Je hoeft geen schrijver te zijn. Je hoeft er alleen aan toe te zijn, in je eigen tijd.
Gemaakt om te blijven
Het telt 120 bladzijden, gedrukt op stevig papier en gebonden om te blijven — een bewaarboek, geen printje. Iets wat een kleinkind over dertig jaar kan openslaan om, bladzijde voor bladzijde, iemand te leren kennen die het nooit heeft kunnen ontmoeten.
Als jij hier ook staat
Als je hier bent, heb je waarschijnlijk zelf iemand verloren. Wat erg voor je. Wat je ook herinnert, en hoe lang het ook geleden is: jouw herinneringen zijn het bewaren waard. Hier staat geen tijdpad voor, en het is nooit te laat om te beginnen.
Dit begon als onze manier om ervoor te zorgen dat een moeder nooit echt weg zou zijn — dat ze gekend en geliefd kon blijven door mensen die haar nooit hebben ontmoet. We hopen dat het hetzelfde kan doen voor de persoon van wie jij houdt. Hun verhaal is nog altijd van jou om te bewaren, en om door te geven.
— Still With Me